شعر فارسی آیات غمزه

که ما چون پیرهن از تن درآوردیم جان ها را

مصطفی تبریزی — Tue, 26 Mar 2024 07:33:00 GMT

مترس از خشم توفان و عَلم کن بادبانها را
دل ما کشتی نوح است سیر بی کران ها را

مترسانیدمان از های و هوی پوچ این امواج
که ما چون پیرهن از تن درآوردیم جان ها را

رجز لالایی ما بوده تا بوده چه باک از مرگ
که در گهواره می دیدیم خواب آسمان ها را

زمین می خواست ما دل بستگان نام و نان باشیم
پریدیم و رها کردیم اما آشیان ها را

نخواهد ماند جان ما در این نه توی تاریکی
شهابی تازه روشن کرده چشم کهکشان ها را

مصطفی تبریزی — Wed, 11 Jan 2023 16:17:00 GMT

تو با حقّی و حق با توست؛ حق پشت و پناه تو
بدی‎ها دور بادا از وجود خیرخواه تو

نگاه ما به لب‎های تو خشکیده‌ست، لب تر کن
که بر لب‎های خشکیده‌ست -می‎دانم- نگاه تو

به پرچم‌دارِ حق، داری شباهت‌های بسیاری
به راه کربلا آری چه نزدیک است راه تو

اگر این غصه ها در کوه بود آتشفشان می‌شد
چگونه مانده بعد از سال‎ها در سینه آه تو؟!

غضب‎های تو با دشمن، دلی داده به من امّا
دلم را برده آن لبخندهای گاه گاه تو

سیادت هم دلیل دیگری بر این ارادت‎هاست
که ما پیوندها داریم با شال سیاه تو

مصطفی تبریزی — Thu, 17 Sep 2015 05:12:00 GMT

گمان نکن که از این عاشقان ساعتی ام
اگر که دل بدهم با کسی، قیامتی ام

پسندهای دلم مال این حوالی نیست
چرا دروغ بگویم؟ هنوز پاپتی ام

اگر درست ندیدم تو را حیا نگذاشت
شنیده ام که گمان کرده ای خجالتی ام

چه محترم تر و کامل تری تو با چادر
خوشم می آید فهمیده ای که غیرتی ام

شبیه دفتر درس هنر پر از رنگی
شبیه دفتر درس حساب، خط خطی ام

تو عشق اوّل من نیستی، به جان خودت!
به عشق حضرت ارباب، بچّه هیئتی ام